dünya değişmek zorunda

                    Yüreğim zincirlerin araısnda atıyor sanma, hasret benim içimde sen boşuna yanma, yüzüm tutmaz yüzüne bakayım, arsızlık bnede yara sen ferah ol, utanma.
                    Senin içinde yazmak ta seni istemek te çok farklı, hasret mesafede değil gönülde saklı, gözler ne kadar uzaklara baksada, çıplak kalmış ömüre sana odaklı.
                    Sesin işkence, haberin daha fena, dert çok geldi dağıldım dört yana, çok şey yapmak isterimde yapamam gücüm yetmez feryada. 
                    Sevsem büyük, sevmesem bir beden küçük, içmesem iyi içsem oluyorum körkütük, kalbim yerinden bile oynamaz sen yokken, aklımdan geçmez hiç kötülük. 
                    bu gece yıldızları birleştirip resmini yapacağım, tüm evren kıskanan gözlerle baksın, gökyüzü resmine sahip, ışığın bana aksın, hayat bile benim için göreceli sen mutlaksın...

                    "Aradığım liman sensin" cümlesi o kadar ağır geliyor dilime, kelimeleri çeviremiyorum sana doğru. Duygularımın yoğunluğu mu, yoksa ifadelerin yalınlığı mıalıkoyuyor beni sana yanaşmaktan? Bilmiyorum! Bilinmezliğinde bir büyüsü olduğunu nedense gülüşünle fark ediyorum. Anlıyorum ki bilinmezlik çelişkilerin düğüm olduğu noktaymış. ölümden çeviren gülüş, ölüme gönderen kaş çatış, zamanı durduran sessizlik, zamanı yıllar sonrasına taşıyan bakışmalar.

                    Attığım her adımda arkadaşlıktan öte aşk var, yüreğini elde etme tutkusu var. Aileye duyulan özlem, mutluluk veren gözlere duyulan birikmiş minnettarlık.

                    O, sen olasın dileği var içimde. Yanan içimin yanmayan bir yanısın. Bir dileğimde güzel yüreğinin sonsuz ışığı karanlık geleceğime de yansısın, varsa bir gelecek umudud o da senle aydınlansın.

          Gözlerini yine karşıma aldım bugün fotoğraf karelerinden. Hala aynı güzellikte bakıyorsun farkında olmadan karanlık dünyama. İçin geçmiyor benim hayat rüzgarlarımdan, zamansız fırtınalardan. hala o taze çiçeksin dünyaya renk veren. Bense kurtulamadım çöl rüzgarı olmaktan dünyaya...

          Mutluluğun sana çağırdığı sokaklardayım sandım. Oysa yalnızlığın takipçisi olmuşum. Soğuğun şahidi soluğum, kurt iştahı çağıran çaresizlik gözlerimdeki buğu. Söyle nasıl yıktın bu çocuğu? Yıkılanlar kahvesi yeni bir aşka kadar açık, viran yürekler nereye yeni bir sevda inşa edelim telaşında. Bu kadar vurguna nasıl dayandın bu genç yaşında?

          Düşünce sağanağında zorla varıyorum şifa büfesine. Yüz sürsem, belki kavuşuruz, yetiş Baba Türbesine...

          Tükenen zamanlar içinden ancak bir an parçasına tutunarak koştum geldim sana. Tükenmek nasip olmadı uğrunda ve kendimi adayamadım mutluluğuna. Sen ne kadar yücelsen de ben ulaşmak için sana vazgeçmedim kanat çırpmaktan, korkmadım düşmekten. Şimdi birer doğruyuz zamanın kollarında birbirinden habersiz mekanlarda, kesişemeyecek olan yazgımızın sonbaharında yaprak olmayı umuyoruz belkide. Solmak sana, düşmek bana yakışmıyor. Bize yakışmıyor ayrı dallardan sonun kucağına uçmak.

        Sevişmek ise zamandan da öte, sana bir adım sadece...