dünya değişmek zorunda

                Nice zaman oldu gözlerinden kalbime heyecan dalgaları vurmayalı. Kıyılarım o kadar sessiz ve o kadar sensiz kaldı ki, son bir hayal kırıklığı yaşamayayım diye sular yıkmaz oldu kumdan kalelerimi. İçinde ne mutlu yaşıyoruz bir bilsen. Korkularımı en yüksek kuleden aşağı attım. Her defasında ben onlardan önce düştüm yere; hayalkırıklıklarımıza yastık oldum. Bilirim seni sevmek zor iş. Hissetmek yetmez. Hissettirmek gerek kalp atışlarını, yolarına halı istemezsin, kollarına takı… Aydınlık bir sokak, güçlü bir ortak yeter de artar bile kocaman bir dünya yaratmaya. Ne zevk alırsın anlamam her seferinde dünyamdan taşmaktan. Oysa ziyan edecekler diye seni kendimden bent yaptım sınırlara kimse aşmasın diye ama sen engel tanımadın. Sen durup dinlensen güzelliğin hassasiyetin aştı sınırları ben yine çaresiz.

                 Sen aşkım benim, dilaltı ilacımsın çarpıntılarım için. Hayatı seninle yaşamak o kadar onur verici, o kadar mükemmel; seninle zamana meydan okuduğum için ve kızdırdığım için tanrıları, hiç pişman değilim. Sen beni kendimden uzaklaştırdın. Mutluluğun zirvesinde tutuyor, belki de saklıyorsun. İnkara gerek yok acının doruklarında da gezindik seninle. Yine de pişman olmadım; çünkü bu kez de bizi daha iyi tanıdım. Ellerime dokunan tenin başta ateşti içimi yakan, sonra da su oldu gönül toprağıma can verip sevgi bahçemi yeşillendiren.          

        Aydınlığımı gülüşüne borçluyum. Sen güldükçe ben çocukluğumun oyun parklarında, gençliğimin eğlence dolu partilerinde, hayatımın cennetinde yeni bir kapı buluyorum huzura. Öpüşünle kelepçe vuruyorsun yanaklarıma, yanaklarına esir ediyorsun dudaklarımı. Öpüşmelerimizi hep yüz kızartıcı suç olarak hatırlamak ne büyük bir şereflilik oluyor yaşamıma ve sicilime işlenen en tatlı, en masum, en saadet verici kanıtlar oluyor dudaklarının izleri.